( 33 )
Zch würde diese Sache als eine Kleinigkeit übergehen, wenn nicht die angesehensten Dänischen, Deutschen und Engli, schen Wundärzte noch an diesem Vorurtheile hingen, und darauf ihre Behandlung der Knochenbrüche gründeten.
So sagt Heister: „kraecaveri aliquo modo potest, ,jmaximc si vulnus abest, ne nimium callus supercrescat, „ si nempe fasciae paulo arctius constringuntur spirituquc „ vini rectificatissimo imbuuntur. Sic enim materia viscida „non solum reprimitür, sed ct quam aptissime induratur.“ (Das ist wohl ein wenig zu arg.) — „kr fracturis vero cum „ vulnere , calli ittcrementum nimium impediri vix potest. — „ Si vero induratus jam callus fuerit, vix medicamentum „aliquod subpetit, quo tolli aut reprimi commodo is va- „leat. Interim non desunt, qui callum supereminentem re- „ primi feliciter pofle statuunt, modo Emplastrum de ranis „Vigön. cum mercur. injiciatur, laminaque plumbea supra „deligetur --)."
Und muß man nicht lächeln, wenn er so wohlmeinend käth: „Quod ubi forte accidit atque impediri amplius non „ potent, mature indicari aegrotantibus debeu ne in Chirur- „gum deformitatis culpa devolvatur. Neque enim impediri „aut praecaveri semper potest ?)."
Gerade das nämliche finde ich auch bet Bell').
„Man sieht sich zuweilen bei Brüchen in der Hoffnung
*) Heister Institutiones Chirurgiae. Amstelodam, 1750. Part. I, Libr. II, cap. a. §. 7. _
t) Ibidem. §. 6 .
*) Lehrbegriff der Wundarznelkunst. Aus dem Englischer». Vierter Theil. Leipjig, vt*9. Seite 378, und
L