miracula sunt, qui se super omnes elevat, quae vero spiritus Dei
im
me stultitiam esse certam fecit. Magnus est ejus
genius,
sed in igne infernali, non in re divina, sed philavtiae,
pro
qva scribere verè non nisi corde [humilius] potest, quo statu
[magnus] genius semper redditur sublimior. Atu sublimitas eos, tui
&
Dippelium facile supra seipsos, suique cognitionem
elevat,
ut superbiae non satis in sese [praecidant] radices admodum in
iis [magn?] et vis, nisi per magnas afflictiones, coërcitio,
quae magnos ex
naturali proportione semper manent,
& sequi [necessari?] debent [si?] à
sese ipsis & à natura
liberari debent et ad naturam divinam unde
exciderunt,
reverti. Verum est iis naturaliter in hoc mundo esse
prae-
ferentiam super alios, sed si eam sub [agni] imperium redi-
gunt
& ad ejus pedes [e?d?] prosternunt, in humilitatem
[inveniunt/invenient] animarum quietem. Bene [Aradius] dicit, eos
qui se
ipsos extollent eos esse quos stultos faciat Deus
ut vere discant sapere.
[Naurali], verum est, illi [Philopo-]
[nia] ea [facilitate] expediunt, quae
alii omni artificiali
labore et studio non consequuntur ob gradum ingenii
minorem
& spiritus in essentia sva [mundana] seu copula cum corpore,
va-
[ri?] [accidentibus] varie modificata in variis; sed his verus
esset
honor, generoso contemtu prosequi elationem inde ex na-
turae
[conceptae] necessitate [fluentem], & bonum solum propter [bonum] amore
non propter stultam adrogantiam, haec [nempe] quod in se bonum esset ad
[malum] finem ducendo malum reddit. Sed et in eorum
erroribus magnis
tolerandis patientia magna requiritur
sapientibus, quia plures habent
hostes & majores vincendos
atque alii, modo videamus eos iis vere
resistere eosque
per Deum sub imperium redigere tentare, uti id I.D.Dippel
facit,
non verò si adhuc [magis] student elevare, et adhuc [nisi-]
[g?] et excellentius stultescere, uti Stier id exequitur, qui
imperiosus
Papa ideo si Deum sequi non vult, Diabolo quem
adorat [?] suosque pravitati
relinquendos, ut iis pu-
niatur corpore, quo spiritus ei
[regeneretur], sub [orationis] pro
eo [fusco] et [eique/ejus] salute
adjumento. Haec oratio [irato]
[?tas] facit, ut eo magis in sva [ira]
[torqueatur], sic [primae]
in ejus capite colliguntur ut resipiscat, sed si
irato irascimur
iram ipsius nostram facimus eo liberato si sentit nos
sensisse malum ejus in nos immissum et sic satisfactionem habet.
Sed tela
ejus in eos missa si ex muro confidentiae bonae &
timore retorqueatur,
ira onustiores ad priorem revertuntur
locum & anxietatem exacerbant.
Haec hostes vincendi
magnos gemina ratio est, si
quiete divina utentes
eorum [maledicto] non audimus & eis benedicimus.